Wendy & Wahid

Het Oosterpark is weer open!
Een jaar lang moest ik links of rechts om het park heen. Dat is niet alleen lastig omdat de route door het park de snelste is naar mijn werkplek in de Indische buurt. Maar vooral het park zelf miste ik. In het Oosterpark komt de stad echt samen.
Marokkaanse vrouwen joggen langs de alcoholistenclub. Jopie geeft in alle vroegte tai-chi les bij de muziekkoepel waar ’s middags pubers schuilen voor de regen. Zondag voetballen de Ghanezen hun eigen competitie op het grote veld. Een vogelaar tuurt door zijn kijker. ‘s Avonds hoor je van verre hoe twee jongens kaseko oefenen op hun saxofoons.
Donderdag zag ik Wahid en Wendy staan. Ze hielden elkaar zo lief vast.
Wendy komt uit Groningen. Via een vriendin leerde ze Wahid kennen. Wahid is slim, hij zit op het atheneum aan de rand van het park. En Wahid ziet er goed uit. Wahid komt uit Pakistan. Wendy werd verliefd. En met de liefde kwam ook het geloof. Wendy werd nieuwsgierig naar de islam die Wahid belijdt. Ze vroeg hem haar er over te vertellen. Het sprak haar aan. Ze besloot ook volgens de regels van de islam te gaan leven. Hoever ze daar in gaat bepaalt ze zelf. Een hoofddoek hoort er volgens haar wel bij.
Haar ouders hebben het daar wel moeilijk mee. Maar ze laten de keuze aan Wendy. Ook vriendinnen vinden het raar. Gelukkig draagt haar beste vriendin ook een hoofddoek.
‘En als de liefde nu eens over gaat, blijf je dan geloven in de islam?’, vraag ik.
Domme vraag; het gaat nooit over. ‘Het is groter dan verliefdheid, het is een verbintenis voor het leven.’
Als ik ze zo zie hoop ik het voor ze. Ze zien er zo gelukkig uit samen.

Wahid & Wendy
Wahid & Wendy

Voetvissen

In het Frans heet het ‘pêche á pied’ , ofwel ‘te voet vissen’: op zoek naar schaal- en schelpdieren op drooggevallen zandplaten bij laag tij.
Maar het kan ook heel goed langs de Nederlandse kust. In Zeeland bijvoorbeeld. De beste plek om kokkels te zoeken is langs de Grevelingendam. Gewapend met een harkje en emmer, op rubberlaarzen of blote voeten krab je de schelpen onder het zand vandaan. Zeeuwen weten al generaties lang hoe lekker de zoete diertjes zijn; en ze zijn bovendien gratis. Ook een paar Portugese havenarbeiders uit Antwerpen weten de dam te vinden. Maar het strand wordt voornamelijk bevolk door Vietnamezen. Hele families zitten gehurkt in het zand. Ieder weekend komen ze vanuit het Ruhrgebied en Vlaanderen om kokkels en oesters te zoeken en ter plekke klaar te maken. Er zijn er ook die ze doorverkopen; daarom mag je maximaal 10 kilo per persoon meenemen. De boete bij overtreding is niet mis. Leg ze thuis nog een nacht in zout water zodat de kokkels hun zand uitspugen en kook ze dan kort. Daarna eet je ze met pasta, in een ‘clam chowder’ of zoals de Vietnamezen: met gember en hete peper.

Kokkels
Kokkels
20090927-177LR
20090927-120LR
20090927-175LR
20090927-160LR
20090927-179LR
20090927-022LR
20090927-142LR
20090927-110LR
20090927-074LR
20090927-063LR
20090927-040LR
20090927-015LR
20090927-009