Radicaal

Voor de deur zaten twee mannen met grote blikken bier. Op het raam de poster met de tomaat.
Ik wilde weten of ze donderdag SP gingen stemmen.
‘Nee, PVV natuurlijk. SP was goed voor de gemeenteraad, maar nu wordt het Wilders. De hele straat stemt PVV. Het moet gewoon ophouden: geen Eritreeërs meer, geen Marokkanen, weg uit Brussel. Het zal toch wel geen zak helpen, maar die Rutte moet het maar eens weten. Ook de Marokkanen hier vinden dat het vol is. Ik moet nu zelf verdomme naar de voedselbank.’
Maar de mannen willen niet op de foto. ‘Ziet mijn vriendin wat ik eigenlijk aan het doen ben.’
Dan komt de heer des huizes aangefietst:
‘Ik ben SP-er in hart en nieren, maar nu ga ik toch een keer PVV stemmen. Vroeger stemde ik Partij van de Arbeid, maar sinds die de hele Afrikaanderwijk kapot hebben gemaakt, is het SP. Net wat radicaler. Ik ben eigenlijk een Rotterdammer ,een ouwe kraker, een anarchist. Maar die stemmen niet, hè.
Op deze manier gaat het land naar de klote. Nee, weet je wat het probleem is: de Polen. Die pikken de baantjes van de Marokkanen, en die Marokkanen hadden onze banen al gepikt. Ik ben geen racist of zo; ik was getrouwd met een Surinaamse. Ik ga nu trouwens naar binnen, roti maken. Volgende keer eet je maar mee.’

Joep is een anarchist
Joep is een anarchist

Lekkere Nummertjes

Zondag klonk de doffe dreun van luide bassen over het water van de Nieuwe Meer. Toen ik weer boven water kwam was het weg.
Maandag zag ik ze staan: een boomstam, dj-set, twee flinke speakers en een aggregaat. Ik vroeg de dj of ze er gisteren ook waren.
‘Ja, we zijn er nog steeds, man. We zijn de hele nacht doorgegaan. Sunrise-party! Op één box. De politie kwam gister, we konden kiezen: zachter of alles in beslag genomen. Dit is natuurlijk helemaal off-track, geen vergunning of zo. Gewoon posten op Facebook en dan weten ze het te vinden: driehonderd man vannacht. Wanneer we stoppen? Als het afgelopen is.
Het was zijn idee. Hij is van Vunzige Deuntjes, ik van Lekkere Nummertjes.
Wil je een ballonnetje? Lachgas, ga je helemaal zweven. Nee, zuipen doe ik niet. Dat aggregaat wel: we hebben al drie keer benzine gehaald.’

Tie-Cie
Tie-Cie
Een ballontje
Een ballontje
Lekkere Nummertjes
Lekkere Nummertjes

Gebr. Witteman

Behalve man-van-de-straat ben ik tegenwoordig ook man-van-het-land. En wel op Jeugdland. Ik ben daar gepromoveerd tot opperhoofd-skelterbouwer. In die hoedanigheid ontving ik laatst de gebroeders Witteman. Zij hebben een waterrad voor onze speeltuin gemaakt.
Stefan Witteman is een wandelend anachronisme. Gekleed in hemdsmouwen, manchester werkbroek en op klompen lijkt hij rechtstreeks uit een tijdmachine gestapt. Zijn specialiteit is traditioneel timmerwerk. Hij restaureert zeventiende-eeuwse interieurs voor musea. Maar zijn grote liefde is: de windmolen. Die bouwt hij aan de hand van originele tekeningen. Daar komt geen schroef aan te pas. Alles wordt geconstrueerd met pen-gatverbindingen. De spieën vliegen om je oren.
Natuurlijk woont Stefan zelf in een molen. Ten minste: in het woonhuisje naast de Neckermolen. Zijn ouders wonen in de molen zelf. Die molen is één van de laatste Noord-Hollandse windmolens die nog door het Hoogheemraadschap gebruikt wordt om de polder te bemalen.
Ons waterrad is een replica van een onderdeel uit een vijftiende-eeuwse molen. Bij het plaatsen leerde ik over stelwiggen en reuzel op de as. Een plank is geen plank, maar een deel. Die smeer je in met Zweedse teer; gebruik daarvoor een bokkepoot. Zelfs de rekening die hij stuurde was in schoonschrift met mooie krullen. Jammer dat het geen perkament was.

Stefan Witteman
Stefan Witteman
Molenaar
Molenaar

Spagaat

Een sterk en soepel lichaam wilde Marcel krijgen. Daarom begon hij twee jaar geleden te trainen. Sindsdien hangt hij bijna dagelijks aan de rekken in het Sarphatipark.
“Waarom zou ik naar een sportschool gaan als ik lekker buiten kan sporten. Ja, het regent wel eens. Vorige winter vroor het zeven graden. Dan ben ik er ook. Alleen. Nu is het druk hier. Buiten fitness wordt steeds populairder. Bootcampers. En je hebt jongens die op Youtube filmpjes zien over hoe je van het ene naar het andere object springt. Dat komen ze hier dan ook proberen. Niks voor mij. Ik wil sterk en soepel worden. Misschien ga ik nog eens turnen; voor oude mannen dan hè. Ik heb al een mooie afsprong van de rekstok. Zal ik het laten zien, dan kan je een foto maken.”

Spagaat
Spagaat
Afsprong
Afsprong
Hangen
Hangen

Een paar jaar geleden maakte ik hier ook een paar foto’s.
En de mooiste buitensportfoto stond paginabreed in het Parool.

Trainen

Sarphatipark

Hipsterbaard

Mijn vader had een baard. Heel lang. Ik kan hem tijdens mijn kinderjaren niet anders herinneren. Die baard had hij meegenomen uit de seventies. Terwijl iedereen hem afschoor, weigerde mijn vader met alle modieuze winden mee te waaien.
De liefde voor gezichtsbeharing heb ik van hem geërfd. Met mijn bakkenbaarden ben ik zo ongeveer geboren. Korte tijd heb ik ze via de kin met elkaar verbonden; een doodzonde voor de ware sideburner. Bekijk de roze pagina op de sideburns-site maar eens.
Goed, als je er dan toch één hebt, dan is deze zwarte hipsterbaard een mooi exemplaar. Hij contrasteert ook lekker met een vanille-ijsje.
Maar als je echt bij de tijd wilt zijn, draag je een snor. Want zoals mijn goede vriend A. zei: ’Let op mijn woorden, de snor is de nieuwe baard.’

Hipsterbaard
Hipsterbaard

Trekhondje

Reneetje vervoert alles: schroot, wasgoed naar de stomerij, kleine verhuizingen , alles.
Ach, hij doet dit al zo lang, hij weet niet anders. Eerst met een bakfiets, toen had hij een trekhondje, en nu al weer jaren deze Piaggio.
‘Een Trekhondje?’
‘Dat is geen hond, ken je dat niet? Hoe oud ben je?
Vroeger werd het draaiorgel getrokken door een trekhondje. Het is een voorwieltje met een motortje er boven op. Je bestuurd hem met een triangel vanaf de bok. Zat ik in weer en wind. Dit is beter, ik wordt ook een dagje ouder.
Ga je dat allemaal opschrijven? Dan heb ik nou genoeg verteld. Mazzel hè.’

Reneetje
Reneetje

Twee is een verzameling: een Piaggio met inhoud in 2009

Piaggio

Gesoigneerd

Wie met enige regelmaat in de Javastraat komt, heeft hem vast wel eens zien lopen. Hij is nogal een verschijning. Altijd in pak, of ten minste in colbert met bijpassende pantalon, haren keurig gecoiffeerd, bidketting in de hand, kortom een gesoigneerd man.
Een paar jaar geleden fotografeerde ik meneer Dahhan terwijl hij in vol ornaat zijn fiets repareerde. Sindsdien groeten wij elkaar. Vandaag ziet hij er werkelijk onweerstaanbaar uit; tijd voor een foto.
“Fotograaf”, zegt meneer Dahhan, voordat ik een foto mag maken: “Is dat daar een echte politiecamera?”
“Dat lijkt mij wel”, zeg ik.
“Hoe kan het dan dat ik hier door twintig man in elkaar geslagen ben, en ik nu als verdachte voor de rechter sta?”
Er volgt een verhaal over bedreigingen, intimidaties en spuugpartijen tussen hem en zijn voormalig schoonfamilie. Het gebeurd wel vaker dat ik gezien wordt als vertegenwoordiger van het blanke establishment en een oplossing moet brengen. Waarom weet ik niet. Ik heb er geen zin in vandaag, en kap zijn verhaal af. Ik maak de foto.
“Daar verderop woont ook een fotograaf”, zegt hij, “die vraagt mij steeds of hij een foto mag maken. Nee, zeg ik, ik heb mijn eigen fotograaf: Michel Honig. Hij mag mij als enige fotograferen.”
Kijk, dát vind leuk om te horen.

Ben Dahhan
Ben Dahhan

Vogelaar

“Ik ben een systeemvogelaar. Kijk, je heb van die vogelaars die rennen er met z’n allen op af als er ergens een zwarte wouw wordt gespot; en dan strepen ze hem af in hun boekje. Maar ik observeer vogels in hun dagelijks doen en laten.
Zo bijzonder is de kokmeeuw niet, maar als je ze een tijdje in de gaten houdt ontdek je van alles. De ‘Geel EHNP’ bijvoorbeeld, die zat altijd in het midden van de groep. En week, na week, na week zie ik hem naar de buitenkant verhuizen. Opeens is hij weg, dood natuurlijk.
Ik sta hier altijd door mijn kijker te turen naar de ringen om hun poten. Die gegevens stuur ik aan een onderzoeker. Die klaagt soms dat ik zijn onderzoek vervuil: driekwart van zijn waarnemingen komen van mij. Drie jaar geleden zat ik nog bij de alcoholistenclub hier in het park. Nu heb ik deze verslaving; dit is leuker.
Afgelopen najaar zie ik de ‘Wit LKW’ rechtstreeks uit Scandinavië komen vliegen, en precies landen op het paaltje waarvan hij in het voorjaar vertrok. Die vogels kunnen beter de weg vinden dan wij. Die hebben geen last van ruis. Mensen hebben bij alles wat ze zien een herinnering of een mening, dat zit maar in de weg.”

Noot voor de echte vogelaar: Ik weet niet zeker of ik de kleurcodes van de ringen goed onthouden heb.

Gerard de vogelaar
Gerard de vogelaar

In december 2010 fotografeerde ik Frank Majoor tijdens het ringen van de vogels.

Frank Majoor ringt een kokmeeuw
Frank Majoor ringt een kokmeeuw

Meneer Prins

“Ik moet bewegen om jong te blijven. Als ik er mee ophoud, word ik een oude man.”
Meneer Prins heeft een sportief leven achter de rug. Hij deed aan boksen. Hoewel hij na één wedstrijd bedacht het nooit goed zou kunnen zijn, die klappen voor je hoofd. Stapte over naar Jiu Jitsu. Maar de meeste tijd zat hij in een skif op de Amstel.
“Heerlijk in de buitenlucht.”
En nu, op zijn drieëntachtigste, doet hij dagelijks zijn oefeningen in het park.
“Ik moet wel, als mijn lichaam het laat afweten, verdort mijn geest ook. Hardlopen gaat helaas niet meer. Maar ik zet er tijdens de wandeling flink de sokken in, hoor.”

Meneer Prins
Meneer Prins

...verdort mijn geest ook.
…verdort mijn geest ook.

Ik moet bewegen om jong te blijven
Ik moet bewegen om jong te blijven