Streetgolf

Onder het betonnen metroviaduct tussen de Bijlmerflats Kleiburg en Kruitberg krijgen twee kinderen golfles. Hier wil ik meer van weten.
Ik associeer golf met babyboomers in lullige truien. Niet met bruine kinderen in een hoody. Onzin natuurlijk, want ‘s werelds beste golfer lijkt in de verste verte niet op een Hollandse pensionado.
Mary en Shakindra zijn aan het putten. Tientallen balletjes liggen op de green. Op initiatief van golfleraar Chris Ogar en K-Zone Sport is hier een kleine course aangelegd. Hij wil golf laagdrempelig maken voor de kinderen in de Bijlmer. Zo komen ze van de bank af. Daarbij, zo legt Chris uit, wordt golf gespeeld zonder scheidsrechter. Zodat de kinderen leren om eerlijk te spelen en samen problemen op te lossen.
De kinderen ruimen de ballen op. Shakindra gaat oefenen op het afslaan. Hij wil professional worden, maar heeft nog een lange weg te gaan. Hij swingt in de richting van het viaduct. Graspollen vliegen om mijn oren. Als er een metro aankomt, roept Chris even te wachten tot die voorbij is. “If you’re doing well, you might break a window!”

Shakindra swings
Shakindra swings
Putten
Putten
Mary swings
Mary swings
Chris
Chris

Winterzwemmers

Vorige week zag ik de zwemmers nog net in de mist verdwijnen. Deze zondag had ik een bootje klaargelegd. Hier moest ik het mijne van weten. Wie zwemt er eind november een tochtje in het Nieuwe Diep?
Het was een prachtige dag. Van verre zag ik de oranje stipjes aankomen. Ze tikten de steiger van Jeugdland aan. Precies 604 meter vanaf het vertrekpunt. Meteen gingen ze terug. Het was te koud om langer dan een half uur in het water te blijven. 9,4 Graden Celcius om precies te zijn.
Ik stapte in mijn bootje en voer mee. In een trage cadans gleden ze door het water.
Aan de overkant stapten ze bibberend op de wal. Petra ging snel naar huis, onder de douche. Peter vertelde over de schoonheid van het zwemmen in open water. Hij was er mee begonnen toen zijn vriendin haar baan als accountmanager opzegde om ‘total immersion’ zweminstructrice te worden. Een techniek van zwemmen die is afgekeken van vissen. Verspil geen energie aan zinloos getrappel, glijd door het water. Peter is verslaafd. Zo’n Cityswim van twee kilometer; dat doet hij even tussen ontbijt en lunch. Nee, dan over de Gouwzee van Marken naar Monnikendam: drieënhalve kilometer. Of drie rondjes om Pampus zwemmen. Dat is het echte werk. Het mooist is het als ze met een klein groepje zijn. Dat hij dan lekker op snelheid ligt, en tegelijkertijd met één oog onder water, en met het andere de wereld boven water beziet. Kan je meer één worden met de elementen?
Als ik mee wil varen met mijn bootje gaat hij volgende zondag weer. En misschien daarna ook nog wel. Dan zal hij in ieder geval niet verzuipen als de kou hem bevangt.

In een trage cadans
In een trage cadans
Als vissen...
Als vissen…
Peter en Petra
Peter en Petra

Spagaat

Een sterk en soepel lichaam wilde Marcel krijgen. Daarom begon hij twee jaar geleden te trainen. Sindsdien hangt hij bijna dagelijks aan de rekken in het Sarphatipark.
“Waarom zou ik naar een sportschool gaan als ik lekker buiten kan sporten. Ja, het regent wel eens. Vorige winter vroor het zeven graden. Dan ben ik er ook. Alleen. Nu is het druk hier. Buiten fitness wordt steeds populairder. Bootcampers. En je hebt jongens die op Youtube filmpjes zien over hoe je van het ene naar het andere object springt. Dat komen ze hier dan ook proberen. Niks voor mij. Ik wil sterk en soepel worden. Misschien ga ik nog eens turnen; voor oude mannen dan hè. Ik heb al een mooie afsprong van de rekstok. Zal ik het laten zien, dan kan je een foto maken.”

Spagaat
Spagaat
Afsprong
Afsprong
Hangen
Hangen

Een paar jaar geleden maakte ik hier ook een paar foto’s.
En de mooiste buitensportfoto stond paginabreed in het Parool.

Trainen

Sarphatipark

Meneer Prins

“Ik moet bewegen om jong te blijven. Als ik er mee ophoud, word ik een oude man.”
Meneer Prins heeft een sportief leven achter de rug. Hij deed aan boksen. Hoewel hij na één wedstrijd bedacht het nooit goed zou kunnen zijn, die klappen voor je hoofd. Stapte over naar Jiu Jitsu. Maar de meeste tijd zat hij in een skif op de Amstel.
“Heerlijk in de buitenlucht.”
En nu, op zijn drieëntachtigste, doet hij dagelijks zijn oefeningen in het park.
“Ik moet wel, als mijn lichaam het laat afweten, verdort mijn geest ook. Hardlopen gaat helaas niet meer. Maar ik zet er tijdens de wandeling flink de sokken in, hoor.”

Meneer Prins
Meneer Prins

...verdort mijn geest ook.
…verdort mijn geest ook.

Ik moet bewegen om jong te blijven
Ik moet bewegen om jong te blijven

Jopie

Als meester Chan er niet is leidt Jopie de tai chi training in het Oosterpark. Meester Chan heeft vertrouwen in Jopie. En dat is niet zo gek, want Jopie doet al jaren aan tai chi. Nu zo’n drie jaar bij meester Chan. Daarvoor bij een school aan het Entrepotdok, maar daar durfde men niet naar buiten. Terwijl het zo mooi had kunnen zijn met de dierengeluiden van Artis op de achtergrond. Buiten moet je zijn. Het is volgens Jopie juist de bedoeling van de trainingen dat je qi één wordt met de elementen.
Dat zit bij Jopie wel goed. Achttien jaar lang reisde hij heen en weer naar Zweden. Daar in de mooiste bossen van Europa was hij houthakker. Leven in het ritme van de natuur. ’s Morgens opstaan en tai chi oefeningen doen. Dan houthakken: met een bijl, niet met een motorzaag. ’s Middags eten, even een dutje doen, hardlopen, nog wat bomen kappen, en de dag weer afsluiten met zijn oefeningen. Dag in, dag uit.
Toen zijn kameraden hem eens vroegen wat hij het meest miste aan Amsterdam, dacht hij na en zei: ”Het ratelen van een fietsketting langs de kettingkast, dat mis ik.” Gelukkig fiets hij nu iedere morgen naar het Oosterpark.

Daar in de mooiste bossen van Europa was hij houthakker.
Daar in de mooiste bossen van Europa was hij houthakker.