Carrière

Is het niet veel logischer dat grootouders hun kleinkinderen opvoeden. Zij hebben meer tijd dan de ouders, hoeven geen carrière meer te maken en weten misschien ook wel beter hoe dat opvoeden eigenlijk moet.
Dit meisje woont bij haar oma. Vandaag heeft ze haar meegenomen naar de markt op het Mosveld. Oma vind de Dappermarkt leuker, maar hier hebben ze wel lekkere kibbeling. Ik probeer wat over ze te weten te komen. Erg spraakzaam zijn ze niet. Of ik misschien van de AIVD ben? Ik vraag of de jongen en het meisje verliefd zijn. Nu wordt me duidelijk gemaakt dat ik echt te nieuwsgierig ben.
Als ik bedank voor de foto vraagt oma of er nog een carrière als model voor haar in zit. Daar gaat mijn stelling over grootouders en opvoeden.

Hier meer snackende mensen in Noord

Oordeel zelf...
Oordeel zelf…

Floradorp

Wie Floradorp zegt, zegt oudjaarsavond. Dagenlang is de halve wijk bezig een enorm vreugdevuur te bouwen. Hoewel niet iedereen het eens zal zijn met die benaming.
Het vuur is namelijk nooit groot genoeg. Dus word er soms een gestolen auto in gereden. Als je niet dronken wordt, ben je niet uitgenodigd. En bovendien moeten de bewoners gewoon niet veel van de autoriteiten hebben. Een welbeproefd recept voor ellende tijdens de jaarwisseling.
Ten minste, dat vindt onze burgemeester. Deze mannen hebben een andere mening. Die vinden het gewoon een gezellig avondje. Maar ja, zij noemen een uitwedstrijd naar 010 ook gezellig.
Dit zijn de Amsterdammers die niet naar Almere zijn vertrokken. Kinderen van havenarbeiders en botenbouwers. Eerst doen, dan denken.
Eergisternacht heeft een gozer zich met zijn motor op de Kamperfoelieweg doodgereden. Ze kenden hem wel, ja. Eén van hen was er bij. Daar worden ze wel even stil van. Bacootje?

Bacootje...
Bacootje…
Gezellig
Gezellig
Jeff
Jeff

noord

Liefhebber

Huub is een liefhebber. Een natuurliefhebber. En daarom werkt hij als groenbeheerder in het Flevopark: zijn park.
“Hier is ten minste ruimte genoeg om de natuur een beetje zijn gang te laten gaan. Kijk, het Sarphatipark bijvoorbeeld, is een mooi park om in de zon te liggen. Maar daar heb je geen natuur.”
Regelmatig gaat hij bij deze omgevallen eik kijken wat het seizoen brengt. Op de boom is het al volop herfst.
Huub is ook een fotografieliefhebber. Hij heeft altijd een cameraatje op zak. Als hij wat moois ziet, maakt hij een foto. Nu van deze zwam waaronder waterdruppels als parels hangen. Het is een zwavelzwam, je schijnt hem te kunnen eten. Huub laat hem liever zitten. Dan komt hij volgende week weer een foto maken, en de week daarna, en daarna. Tenzij iemand hem plukt. Maar dan is er altijd wel weer een zonnestraal die door een varen schijnt of een eend die mooie kringen in het water plonst. Wat een leven!

Zwavelzwam
Zwavelzwam

Studio Paradiso

Ze waren dinsdagavond weer even allemaal bij elkaar in de bovenzaal: de punkers, new wavers en andere schenen-schoppers die Paradiso in de jaren tachtig bevolkten. Max Natkiel signeerde de nieuwe uitgave van zijn legendarische boek Paradiso Stills. Nou ja, zij die het overleeft hadden waren aanwezig. Want het was een leven op het scherpst van de snede. Beter jong sterven dan als brave burger door het leven gaan.
En jong waren ze. Velen maar een paar jaar ouder dan ik. Terwijl ik altijd dacht dat het een andere generatie was.
Ankie begon als veertienjarige Paradiso te bezoeken. Achteraf snapt ze wel waarom ze de vrijheid zocht: het gezin waar ze uit kwam was nou niet bepaald stabiel. Het gezin. Daar spuugden ze hier op. Van nu af aan bepaalde ze haar eigen leven. Maar ja, veertien jaar en sex en drugs en rock-`n-roll, dat moest wel mis gaan.
“Op het laatst dealde ik, dan weet je wel hoe ver je heen bent. Mijn leven bestond uit stelen en bedelen, zo kwam ik de dag door. Toen kreeg ik een zoon. Daar kon ik natuurlijk niet voor zorgen. Gelukkig deed mijn zus dat. Ik lag de hele dag voor apegapen. Tot ik besefte dat ik moest kiezen: voor mijn zoon zorgen óf sterven. Het is gelukt, ik ben er nog. Ik heb nog twee dochters gekregen; die mogen met veertien echt niet alleen naar Paradiso.
Kijk, ik sta drie keer in het boek van Max. Het is niet zomaar een fotoboek hè. Dit was ons leven. Hierin kan ik mijn dochters laten zien hoe mijn wereld er toen uitzag. Ik weet niet of ik het durf, ik vind het wel heftig.

Lees hier meer over Max

Anke
Anke