Lau de paardenhandelaar

Lau was paardenhandelaar. Niet dat het zijn enige handel was; hij deed ook in tweedehands auto’s, gereedschap, noem maar op. Maar paardenhandelaar was hij zijn hele leven. Na de oorlog ging hij met zijn vader mee. Die was ook paardenhandelaar, zijn opa ook trouwens. Toen kochten en verkochten ze nog werkpaarden, van die grote Zeeuwse. Later gingen alle boeren over op tracktoren. Ging Lau naar het buitenland met zijn trekpaarden. Maar de beste handel kwam van die lui die voor hun dochter een pony kochten. Kwam die dochter in de puberteit, kreeg het vriendje meer aandacht dan de pony. Als de ouders het dan zat waren om het hok uit te mesten, kon hij de pony zowat gratis op komen halen.
Maar het zit er op. In Zuidlaren, de grootste paardenmarkt van Europa, is niks meer te doen. Hij stopt er mee. Trouwens hij is 82. Acht kinderen heeft ie, negenenveertig kleinkinderen had ie. Vorig jaar verloor hij er twee: een achttienjarige bij een verkeersongeluk, een peuter door verdrinking. Voor zijn familie wil hij meer tijd hebben, nu het nog kan. In de zomer kunnen ze meerijden in zijn Pipowagen door Limburg. Twee paardjes ervoor; die heeft hij gehouden.
Of ik nog interesse heb in gereedschap. Zijn achterbak ligt vol, thuis in Amstelveen heeft veel meer. Kom maar eens kijken. Hij geeft zijn adres. Moet ik het wel zelf opschrijven want hij heeft het nooit geleerd. “TE KOOP”, dat kan hij wel. Is zijn Mercedes niks voor mij? Nette wagen, hoor. Als ik er iemand voor weet, hou ik er een meier aan over.

Lau
Lau

Black Stars

Het zijn geen mooi-weer-voetballers, deze mannen uit Ghana. Zon of regen, wanneer ik op zondagmorgen door het Oosterpark fiets, zijn zij er ook. Er zijn verschillende groepen die op de grote weide spelen. Mijn mannen nemen altijd kleine goaltjes mee. Als ik langfiets zijn ze net bezig om teams te kiezen. Ik vroeg me af wie als laatste zou worden gekozen. Maar het heen-en-weer schreeuwen in Pidgin-Engels, waarbij iedereen door elkaar bleef lopen, zorgde dat ik daar niet achter kwam.
Kennelijk waren er na een tijdje twee ploegen samengesteld, want er werden hesjes uitgedeeld. Niet onbelangrijk als iedereen zijn eigen clubkleuren heeft. Er kon worden afgetrapt; wie zou toch degene die als laatste werd gekozen zijn?

In 2011 schreef ik over de Ghanese winnaars van het Kwakoe-toernooi: Manya Superstar International.

Black Stars
Black Stars
Fashionista
Fashionista
Starplayers?
Starplayers?
Last one?
Last one?

Bontmuts

Ik herken Souleiman aan zijn muts. Ik had hem al eens zien lopen op de Statenjachtstraat in Noord. En, als ik het me goed herinner, ook wel eens op de Burgemeester de Vlugtlaan. En nu dus op het Javaplein. De muts is een exemplaar van konijnenbont die een vriend achttien jaar geleden voor hem meenam uit Rusland. Houdt zomer en winter zijn hoofd warm.
Souleiman doet graag wat voor zijn medeburger, hij wil best even poseren.
Vijfendertig jaar geleden kwam hij uit zuidoost Turkije naar Nederland. Hij is geen moslim hè, hij is christen: Syrisch-orthodox. Hij heeft hier negen kinderen grootgebracht: zes zonen en drie dochters. En geen van allen houdt zijn hand op. Zijn oudste zoon wilde het gaan maken in Amerika, maar kreeg geen visum. Toen schreef hij in drie dagen zevenendertig sollicitatiebrieven naar bedrijven in Amsterdam. Bij Cargill kon hij aan de slag. En nu zit hij voor dat bedrijf toch in de VS.
Naar Turkije gaat hij nooit meer. Alle Christenen uit zijn geboorteplaats zijn verdwenen. En hier in Amsterdam heb je ook een Syrisch-orthodoxe kerk. Maar ach, daar gaat hij eigenlijk nooit naar toe. Hij zwerft liever door de stad, en drinkt hier en daar een glaasje thee.

Souleiman doet graag wat voor zijn medeburgers
Souleiman doet graag wat voor zijn medeburgers
Konijnenbontje
Konijnenbontje

Mongool

Ik zag een Mongool lopen. In mijn hoofd klonk meteen keelgezang.
Bij nadere kennismaking bleek de man uit Kazachstan afkomstig. Sinds Stalins volksverhuizingen weet ik het niet meer.
De Kazach bleek al vijfentwintig jaar in Amsterdam te wonen en miste hier vooral de stevige winters van Centraal -Azië. Veel meer informatie kon ik niet uit hem wringen.
Jagshemash!

Jagshemash
Jagshemash

Lang geleden (1995) ergens in Centraal-Azië (Oezbekistan).
Binnenkort maar eens dieper in die ouwe schoenendoos zoeken naar ploatsies.

Tazjiek gezin in Samarkant
Tazjiek gezin in Samarkant