Lyme & Boksen

Hij: “Mijn lichaam heeft zon nodig. Ik zie er wel gespierd uit en zo, maar mijn lijf rot weg. Ik heb Lyme, vijf jaar geleden ben ik in het Vondelpark gebeten. Het is net een soort HIV, mijn hele immuunsysteem is naar de klote. Ik had twee maanden longontsteking. Kijk ik kan niet eens rechtop staan. Ik was sportinstructeur; Capoeira, Pensak Silac, yoga gaf ik ook. Nu kom ik vaak mijn bed niet eens uit, doe ik liggend ademhalingsoefeningen; daarom zie ik er nog zo goed uit. Mijn voordeel is dat ik een vechter ben. Ik heb een klote jeugd gehad, dan leer je overleven. Ik heb kanker overwonnen, maar dit…
Ik doe nu mentale coaching. Kijk mensen moeten leren over zichzelf na te denken: wat doe ik goed, wat houdt me tegen. Laatst was er een jongen, een kunstenaar, loopt al jaren te kloten, het schiet niet op. Ik zeg: in drie sessies ken jij jezelf. Ik laat hem praten, en hij moet het opschrijven. Ik doe niks. Het jaar erop verkoopt ie voor een ton. Heeft ie me getrakteerd op een etentje.
Doe jij aan sport? Boksen… Dacht ik al. Waar? Bep Kneppers, in de Jordaan. Klassieke stijl.
Wacht effe, kijk. Jullie stoten zo… Ik doe het zo, open hand, kan je meteen voor de ogen gaan: Pensak hè. Wegdraaien uit jouw lijn, kijk sta ik naast je, kan je mij niet raken. Ik geef jouw een elleboog. Mag niet bij boksen. Op straat geef ik er dan nog een schopje op de knie bij. Als ie het dan nog niet begrepen heeft een aai over zijn neus en dan vlakke hand op z’n oor. Ik kan niet meer wegrennen hè. Dus het moet effectief zijn.
Boksen is schitterend. Ik houd van Engelse stijl: schouder een beetje terugdraaien, voorste hand laag, kan je tegenstander nooit alles tegelijk in de gaten houden. Shit man, ik heb zin om een potje met je te sparren. Over een jaar misschien, als ik weer beter ben.”

Lyme
Lyme
Pensak
Pensak

Rafelrand

Twintig jaar woont hij er nu. De eerste kleine wagen geruild tegen een woonbootje. Toen zijn dochters geboren werden, steeds een stukkie er aan gebouwd. Iedere vier jaar maakt het nieuwe stadsdeelbestuur plannen omdat ze pal naast metrostation Overamstel wonen; of eigenlijk half er onder. Zijn grootste probleem is dat alles zich ophoopt: een vriend parkeert zijn Chrysler LeBaron, van zijn dochters mag hij nooit iets weggooien, en overal ligt hooi voor het paardje; de ezel is gestolen. (Wie steelt er nou een ezel). Vandaag is hij aan het opruimen. En morgen waarschijnlijk ook. En overmorgen…

Opruimen
Opruimen

Er is niet veel verandert sinds 2009.

2009
2009

De ezel in 2009.

Het ezeltje
Het ezeltje

[c

Melodica

Hij: “Je moet de mensen een beetje liefde voor muziek bij brengen, en voor de Heer.
Ik ben een Javaanse Amsterdammer, zonder god opgegroeid. Ik heb vijf jaar in Zuid-Amerika vastgezeten, en daar heb ik god ontmoet. Alleen al het feit dat ik er heel uit ben gekomen is een teken dat ie bestaat.
Mijn broer zat op pianoles, ik wilde op judo. Je mocht maar een ding. Ik spreek vijftiger jaren, twee keer in de week vlees op tafel. Ik heb mezelf piano leren spelen.
Ik heb vijf keer vastgezeten, acht jaar bij elkaar. Allemaal drugs.
De eerste keer in Spanje,was ik twintig, onder Franco nog. Daarna in ’79 in Marokko. Ik had een klein plakje hash gekocht voor mij en mijn vriendin. De rechter wilde me 3 maanden en 16.000 dirham voorwaardelijk geven. Vraagt ie of mijn vriendin nog wat te zeggen had. Zegt ze dat het een corrupt zooitje is en dat iedere politieman rookt. Weg voorwaardelijk; zitten en dokken.
Dit is mijn lievelingsmuziek: Bach, heeft ie voor zijn dochter geschreven. Het is eigenlijk een beetje koud om te spelen, dan is ie vals.
Ik ga binnenkort weer naar Zuid-Amerika. Ja,natuurlijk wel. Ik weet nu hoe het moet, mij pakken ze niet meer. Als ik terug ben heb ik een beetje geld, dan bel ik je. Gaan we samen iets moois beginnen.”

Melodica
Melodica
Dit is mijn lievelingsmuziek: Bach, heeft ie voor zijn dochter geschreven
Dit is mijn lievelingsmuziek: Bach, heeft ie voor zijn dochter geschreven