Corrie & Carola

Voor het ouderwetse Amsterdam moet je niet naar de Jordaan, maar naar Noord. Daar wonen de mensen die in de jaren zeventig en tachtig de ellende van de oude wijken ontvluchtten en níet naar Purmerend gingen.
Corrie is geboren in de Govert Flinckstraat: “Ik kwam laatst nog langs dat huis. Ik zou er niet dood gevonden willen worden. Later verhuisden we naar de Cuyp, achter de stal van ome Arie. Mijn hele familie stond op de markt: ome zus en ome zo. Nu is de Pijp natuurlijk een yuppenwijk , maar toch. Het is allemaal zo krap.
Toen ze hier de Banne hadden gebouwd, wilde ik wel naar zo’n ruime woning. Ik woon nu 35 jaar aan het Bramzeil. Maar nu wil ik ook hier weer weg. Niet om de woning hoor. Maar wat er tegenwoordig allemaal in je portiek komt wonen.
Maar waar moet je heen, hè?
Mijn dochter gaat naar Den Haag. D’r vriend heeft daar een koopwoning die ie aan de straatstenen niet kwijtraakt. Dus zij gaat naar hem toe.
Ik wil de stad niet uit. Ik blijf zitten waar ik zit.”

Zin in meer verhalen uit Noord, lees hier verder.

Corrie & Carola
Ik blijf zitten waar ik zit.

Roxy

Je heet Roxy. Maar dat wist ik nog niet toen ik je hoorde fluiten.
Ik stond te wachten op de pont, en jij floot naar een vriendin die ook naar Noord moest. En je lachte je vette lach. En toen liep je verder. Zo’n stoer loopje: gympies, strakke spijkerbroek, handen hoog in de zakken van je jekkie. Als er een blikje had gelegen had je hem weggetrapt. Of niet?
Ik ging achter je aan, Noord kon wel wachten. Ja hoor, je wilde wel op de foto. Je was een stuk minder stoer dan je er uit zag. Maar die blik in je ogen…
Roxy. Natuurlijk heet je Roxy.

De vriendin van Roxy wilde bij nader inzien toch niet op de foto. Zo dan maar.

Roxy. Natuurlijk heet je Roxy.
Roxy. Natuurlijk heet je Roxy.

De Nieuwe Helden

Lampje kopen?
Nee, de Nieuwe Helden verlichten de stad. Of eigenlijk: Wij verlichten de stad. Donderdag vanaf 17.00 uur te zien vanaf de Stopera.
Doet de laatste het licht uit?

Stichting Nieuwe Helden

We Light Amsterdam
We Light Amsterdam

Djin & Luna

Er zaten twee stoere pubermeisjes te roken. Ik vroeg of ze in de buurt woonden.
“Ja, hier in Kraaiennest. Of eigenlijk in Ganzenhoef en soms in Diemen”, antwoordde Luna (rechts).
“Ho, wacht even.”
“Ik ben uit huis gezet door mijn moeder.

De rest van het verhaal is op verzoek van de betrokkenen verwijderd.

Djin & Luna
Djin & Luna

Wilde oesters

Vraag mijn vrouw (die echt wel weet wat lekker is) naar haar lievelingseten, en ze antwoordt: mosselen met friet en een glas witte wijn.
Deze Vlaming uit Tessenderloo zocht wilde oesters in de Oosterschelde. Zijn heilige drie-eenheid: oesters, Jupiler en zijn Thaise vrouw.

Lees hier meer over mosselen, kokkels en Vietnamezen.

Wilde oesters
Wilde oesters

Borgman

Nevin komt uit Dundee. Sinds kort woont hij in Amsterdam. Al vijfentwintig jaar bezoekt hij de stad, en nu is de tijd rijp om zich hier te vestigen. Waarom nu? Dat kan hij niet vertellen.
Wel verteld hij dat hij als zestienjarige van school ging, na wat omzwervingen bij een uitgever van stripverhalen ging werken, en op zijn achttiende verjaardag zijn eerste verhaal publiceerde. Hij tekende niet, nee hij schreef de verhaallijn.
‘The best days of my life.’ Dat klinkt niet heel positief voor een zestiger.
Hij zit graag in de namiddag hier aan het water. Ik zit zwijgend naast hem.
Er komen twee jongens met hengels. Nevin vraagt waar ze op vissen. Snoekbaars. Ehhh, perch-pike. Delicious. Hij is opgegroeid aan het water. ‘Do the people here appreciate this place?’
De zon verdwijnt achter het Centraal station, ik krijg het koud.
‘I am sorry to ask, but can you miss some small change?’
Al met al een sympathieke man, die Nevin. Ik ben benieuwd wat voor verhaal er achter hem schuil gaat.

Borgman
Borgman

Carrière

Is het niet veel logischer dat grootouders hun kleinkinderen opvoeden. Zij hebben meer tijd dan de ouders, hoeven geen carrière meer te maken en weten misschien ook wel beter hoe dat opvoeden eigenlijk moet.
Dit meisje woont bij haar oma. Vandaag heeft ze haar meegenomen naar de markt op het Mosveld. Oma vind de Dappermarkt leuker, maar hier hebben ze wel lekkere kibbeling. Ik probeer wat over ze te weten te komen. Erg spraakzaam zijn ze niet. Of ik misschien van de AIVD ben? Ik vraag of de jongen en het meisje verliefd zijn. Nu wordt me duidelijk gemaakt dat ik echt te nieuwsgierig ben.
Als ik bedank voor de foto vraagt oma of er nog een carrière als model voor haar in zit. Daar gaat mijn stelling over grootouders en opvoeden.

Hier meer snackende mensen in Noord

Oordeel zelf...
Oordeel zelf…

Floradorp

Wie Floradorp zegt, zegt oudjaarsavond. Dagenlang is de halve wijk bezig een enorm vreugdevuur te bouwen. Hoewel niet iedereen het eens zal zijn met die benaming.
Het vuur is namelijk nooit groot genoeg. Dus word er soms een gestolen auto in gereden. Als je niet dronken wordt, ben je niet uitgenodigd. En bovendien moeten de bewoners gewoon niet veel van de autoriteiten hebben. Een welbeproefd recept voor ellende tijdens de jaarwisseling.
Ten minste, dat vindt onze burgemeester. Deze mannen hebben een andere mening. Die vinden het gewoon een gezellig avondje. Maar ja, zij noemen een uitwedstrijd naar 010 ook gezellig.
Dit zijn de Amsterdammers die niet naar Almere zijn vertrokken. Kinderen van havenarbeiders en botenbouwers. Eerst doen, dan denken.
Eergisternacht heeft een gozer zich met zijn motor op de Kamperfoelieweg doodgereden. Ze kenden hem wel, ja. Eén van hen was er bij. Daar worden ze wel even stil van. Bacootje?

Bacootje...
Bacootje…
Gezellig
Gezellig
Jeff
Jeff

noord

Liefhebber

Huub is een liefhebber. Een natuurliefhebber. En daarom werkt hij als groenbeheerder in het Flevopark: zijn park.
“Hier is ten minste ruimte genoeg om de natuur een beetje zijn gang te laten gaan. Kijk, het Sarphatipark bijvoorbeeld, is een mooi park om in de zon te liggen. Maar daar heb je geen natuur.”
Regelmatig gaat hij bij deze omgevallen eik kijken wat het seizoen brengt. Op de boom is het al volop herfst.
Huub is ook een fotografieliefhebber. Hij heeft altijd een cameraatje op zak. Als hij wat moois ziet, maakt hij een foto. Nu van deze zwam waaronder waterdruppels als parels hangen. Het is een zwavelzwam, je schijnt hem te kunnen eten. Huub laat hem liever zitten. Dan komt hij volgende week weer een foto maken, en de week daarna, en daarna. Tenzij iemand hem plukt. Maar dan is er altijd wel weer een zonnestraal die door een varen schijnt of een eend die mooie kringen in het water plonst. Wat een leven!

Zwavelzwam
Zwavelzwam

Studio Paradiso

Ze waren dinsdagavond weer even allemaal bij elkaar in de bovenzaal: de punkers, new wavers en andere schenen-schoppers die Paradiso in de jaren tachtig bevolkten. Max Natkiel signeerde de nieuwe uitgave van zijn legendarische boek Paradiso Stills. Nou ja, zij die het overleeft hadden waren aanwezig. Want het was een leven op het scherpst van de snede. Beter jong sterven dan als brave burger door het leven gaan.
En jong waren ze. Velen maar een paar jaar ouder dan ik. Terwijl ik altijd dacht dat het een andere generatie was.
Ankie begon als veertienjarige Paradiso te bezoeken. Achteraf snapt ze wel waarom ze de vrijheid zocht: het gezin waar ze uit kwam was nou niet bepaald stabiel. Het gezin. Daar spuugden ze hier op. Van nu af aan bepaalde ze haar eigen leven. Maar ja, veertien jaar en sex en drugs en rock-`n-roll, dat moest wel mis gaan.
“Op het laatst dealde ik, dan weet je wel hoe ver je heen bent. Mijn leven bestond uit stelen en bedelen, zo kwam ik de dag door. Toen kreeg ik een zoon. Daar kon ik natuurlijk niet voor zorgen. Gelukkig deed mijn zus dat. Ik lag de hele dag voor apegapen. Tot ik besefte dat ik moest kiezen: voor mijn zoon zorgen óf sterven. Het is gelukt, ik ben er nog. Ik heb nog twee dochters gekregen; die mogen met veertien echt niet alleen naar Paradiso.
Kijk, ik sta drie keer in het boek van Max. Het is niet zomaar een fotoboek hè. Dit was ons leven. Hierin kan ik mijn dochters laten zien hoe mijn wereld er toen uitzag. Ik weet niet of ik het durf, ik vind het wel heftig.

Lees hier meer over Max

Anke
Anke