Jozef

Al een aantal jaren zit Jozef op de kruising van de Cuyp met de Van der Helst mondharmonica te spelen. Als ik me goed herinner begon hij op die plek met het uitdelen van gratis Boomerangkaarten, in de hoop er een aalmoes voor te krijgen. Na een tijdje kreeg hij door dat harmonica spelen meer oplevert. Niet dat Jozef mondharmonica kan spelen, maar op de Cuyp is dat geen enkel bezwaar. Humphrey Pietersz, de Jimi Hendrix van de Pijp, ging hem voor op dezelfde plek. En twintig meter verder, in de Van der Helststraat, staat al zoveel jaren een man op een gitaar te pingelen, dat het een wonder is dat er nog steeds geen melodie uitkomt. De voornaamste reden gedoogd te worden op de markt, is de kooplui niet te irriteren met te veel lawaai.
Dinsdag nam Ellen ten Damme een clipje op voor Serious Request, en Jozef speelde een solo. Het klonk eigenlijk helemaal niet slecht, goede toonsoort in ieder geval. Eén toeschouwer zei dat als die gasten van de filmploeg Jozef niet betaalde, hij het wel zou doen en gooide een tientje in zijn doos.

Jozef en Ellen
Jozef en Ellen

Worst

Als ik zin heb om bloemkool-Hollanders te fotograferen, ga ik naar Noord. Het middelpunt van Noord is winkelcentrum Boven ’t Y. Daar lijkt Amsterdam op een provincieplaats. Wat me opviel was het grote aantal ouderen hangend en zittend op scootmobiels en rollators. Kennelijk is Boven ’t Y de voornaamste plaats voor vermaak in Noord.
Deze dame woont bijna heel haar leven aan de Volendammerweg. “Ik vind er eigenlijk geen klap aan in Noord. Het liefst ga ik naar de stad. Maar dan moet je met de bus of pont, en dat is zo’n gedoe. Daarom komen we af-en-toe hier een worstje eten. Een ouwe boom moet je niet verplanten, hè? Ik zing het hier wel uit tot het einde.”

Bloemkool-Hollanders
Bloemkool-Hollanders

Street Legal

“Vrijdag is de laatste Street Legal in Drachten dit jaar.”
Leo had een oude motor uit zijn schuur gehaald. Zijn andere motor weigert justitie terug te geven. Dit exemplaar heeft zeven jaar stilgestaan. “Er hoeft alleen een nieuwe ketting op, olie erin, en rijden. Zijn vrienden wedden dat hij de kwart mile niet haalt. Ze lijken gelijk te krijgen: drie lange dagen sleutelt en peinst Leo. Donderdagavond half elf start hij eindelijk. Tijd voor een testrit is er niet.
Vrijdag haalt Purunchi zijn racemotor op. Hij heeft het afgelopen jaar in stilte een exemplaar in elkaar gezet uit onderdelen die hij heeft gekregen. Geld heeft Purun niet, gouden handjes wel.
Op naar Drachten.
Op de strip blikkeren de Hayabusa’s in de zon. Open uitlaten schreeuwen. 402 meter onder de tien seconden, topsnelheid 225 kilometer per uur.
Leo en Purun rijden tegen elkaar. Reactiesnelheid: 0.8 tegen 1.1 seconden. Tijden van rond de veertien, top 175. Er moet nog wat worden afgesteld, Purun zijn ontsteking werkt niet goed.
Tweede run. Stage, pre-stage, gaan. Halverwege houdt Leo in, problemen met de kleppen. Dat kan ook niet: zeven jaar stilstaan en hem dan vol opentrekken. Drie dagen sleutelen om 600 meter te rijden. Maar de weddenschap heeft hij gewonnen.
BBQ.

WACHT. Start eerst deze Lokura muziek en bekijk dan de foto’s.

Links op de foto staat Leo
Links op de foto staat Leo

Leo & Purun
Leo & Purun
Doorsleutelen
Doorsleutelen
Op weg
Op weg
Hayabusa
Hayabusa
Spanning
Spanning
Purun & Leo
Purun & Leo
Burnout
Burnout
Afstellen
Afstellen
BBQ
BBQ

Kikkertje

Mijn zesjarige dochter begon over god en hoe die de mensen gemaakt had. Ik voelde me gedwongen iets over de evolutie te vertellen. Over organismen in de zee. Wat zijn organismen? Nou ja, kleine beestjes die bedenken dat het op het land leuker is. En dan krijgen ze pootjes omdat dat handiger is. De dinosauriërs kende ze al. Dus waren we snel bij de apen en mensen.
Het verhaal over god vond ze leuker, maar ze zou eens over de revolutie nadenken.
Een paar dagen later vraagt ze: ’Wil je nog eens vertellen over toen je een aap was, en dat je toen rechtop ging lopen?’
Tja, het scheppingsverhaal is toch makkelijker te vertellen.
Maar sinds ze kikkervisjes heeft gevangen en op school kikkerdril in een potje had, begint ze het te begrijpen.

Kikkertje
Kikkertje

De Dude

Het einde van de middag. Het weer is opgeklaard. Een bleke zon schijnt over de Amstel. Daar loopt de Dude. Nee de Dude loopt niet, hij slentert door de straten. Waar gaat hij naar toe? De Dude gaat nergens naar toe, hij is altijd overal. Altijd een plastic tasje bij zich. Soms een dvd er in, soms eten. Dat maakt hij klaar voor wie van hem houdt. Waar denkt de Dude aan? Hij telt op hoeveel bankjes hij vandaag heeft gezeten. Of het vandaag of gisteren was dat hij watermeloen at. En wanneer er weer eens een Amerikaanse bokskampioen opstaat.
Hoe gaat het, Dude? ‘Lekker. Altijd lekker.’

De Dude
De Dude

Kieken

Hij: ”Goedemiddag meneer…
Ik groet de mensen altijd. Samenhang is belangrijk. Al moet ik drie jaar lang groeten voordat iemand wat terug zegt. Samenhang zorgt voor veiligheid, we leven hier in een veilig land. Ik kom uit Somalië, maar nu leef ik onder Oranje, onder de koningin. Ik voel me een Nederlander, ik heb vier kinderen, allemaal hier geboren. De oudste is een Sinterklaascadeautje, ze is op vijf december geboren.
Nee, ik ben op bezoek bij mijn vriend. Ik woon in de Achterhoek, in Aalten. Drie dagen blijf ik. In Aalten is het rustig. Kijk een tram, hebben we niet in Aalten. Kijk een bus, hebben we niet in Aalten. Kijk allemaal verschillende mensen, hebben we niet in Aalten. Daarom zitten we hier lekker te kieken, zo zeg je dat in Aalten.
Moet je kijken, ik heb speciale schoenen. Als kind heb ik polio gehad, mijn rechtervoet was helemaal vergroeid. Ik heb twee zware operaties in Alkmaar gehad. Nu kan ik weer zonder krukken lopen. Há, in Somalië had ik twee boomstammetjes.
Nee, waarom zou ik ooit weer terug naar Somalië gaan? In Nederland is het goed. En we hebben hier nog Heineken ook.”

Ik groet de mensen altijd...
Ik groet de mensen altijd…

Akita Inu

Hij: ‘Het is een Akita Inu, een Japanse vechthond. Samoerai jaagden met deze honden op beren. Hij is drie Pittbulls in één. Het is een reu, hè. Als er een andere reu bij hem komt grijpt ie hem. Laatst fiets er een man met z’n hond los naast zich. Ik zeg: lijn hem even aan. Hij zegt: mijn hond bijt niet. Nee, maar de mijne wel, en dan heb je zo een scheur van dertig centimeter. Moet je hem een muilkorf omdoen, zegt ie. Ik zeg: je bent te lui om met je hond te lopen, je fietst er naast. Zegt ie: je bent precies zoals je er uit ziet, een asociaal. Omdat ik tatoeages heb, ik werk in een tattooshop. Kijk op mijn hoofd een doodskop, bestaat uit allemaal schilderijen van Dali. Hier: de Liquid Clock. Ik ben geen cultuurbarbaar. Weet wat een cultuurbarbaar is, iemand die zijn fiets aan een standbeeld vastzet.
Ik ben intussen zeventig, altijd veel gesport, geen drank, geen drugs, geen anabolen. Als je dat nodig hebt om je goed te voelen, ben je niet normaal. Ik was portier bij de grootste negertent van de stad, de Ponderosa op de Nieuwendijk. Dat is voor jou tijd. Daar werkte ik met een kerel die zestig biertjes per dag dronk. Als ie `s morgens binnen kwam stond ie helemaal te trillen, moest ie eerst tien biertjes hebben. Ik heb hem één keer dronken gezien, stond ie met z’n dienblad in de steeg te lallen, kan je nagaan wat ie toen gedronken moet hebben.
Twee jaar geleden heb ik een infarct gehad. Ik voelde me `s morgens niet goed, ben in m’n Jeep gestapt en meteen naar het ziekenhuis gereden. Ik kon direkt naar de operatiekamer om te dotteren en een paar stands. Zegt die dokter na afloop: u bent klaar, u had ook geen dag later moeten komen. Ik zeg: kan ik dan nu naar huis? Bent u niet goed bij u hoofd, zegt ie.
Kom je een keer een kop koffie bij me drinken, ik woon in de Transvaalstraat. Mazzeltof, hè.’

Akita Inu
Akita Inu
Akita Inu
Akita Inu

Kadett

Al een paar keer had ik hem om de hoek zien staan. Je kan er ook niet echt omheen. Eigenlijk is het natuurlijk een ontzettend truttig autootje. Of beter: het was een ontzettend truttig autootje; het meest verkochte burgermans karretje in de jaren 70. Maar nu, veertig jaar later, knalgeel, moet ik meteen denken aan New Kids. Goed, daar figureert een gifgroene Manta, maar ook in deze Kadett zie ik een snorremans staan gassen bij het stoplicht. Dit is trouwens de snelle 1.2 55 pk 1200S uitvoering. Ik had eigenlijk ook een foto onder de moterkap moeten maken: een heel klein basic motorblokje. De bodem schijnt een lappendeken van laswerk te zijn. En de carrosserie bevat meer plamuur dan metaal. Bij Cordaan aan de Cruquiusweg restaureren mensen met een ‘indicatie’ deze Opeltjes. Voor duizend euro kan je er één kopen. Maaskantje here we come.

Kadett B
Kadett B

Zie die luchtinlaat toch eens…