Winterzwemmers

Vorige week zag ik de zwemmers nog net in de mist verdwijnen. Deze zondag had ik een bootje klaargelegd. Hier moest ik het mijne van weten. Wie zwemt er eind november een tochtje in het Nieuwe Diep?
Het was een prachtige dag. Van verre zag ik de oranje stipjes aankomen. Ze tikten de steiger van Jeugdland aan. Precies 604 meter vanaf het vertrekpunt. Meteen gingen ze terug. Het was te koud om langer dan een half uur in het water te blijven. 9,4 Graden Celcius om precies te zijn.
Ik stapte in mijn bootje en voer mee. In een trage cadans gleden ze door het water.
Aan de overkant stapten ze bibberend op de wal. Petra ging snel naar huis, onder de douche. Peter vertelde over de schoonheid van het zwemmen in open water. Hij was er mee begonnen toen zijn vriendin haar baan als accountmanager opzegde om ‘total immersion’ zweminstructrice te worden. Een techniek van zwemmen die is afgekeken van vissen. Verspil geen energie aan zinloos getrappel, glijd door het water. Peter is verslaafd. Zo’n Cityswim van twee kilometer; dat doet hij even tussen ontbijt en lunch. Nee, dan over de Gouwzee van Marken naar Monnikendam: drieënhalve kilometer. Of drie rondjes om Pampus zwemmen. Dat is het echte werk. Het mooist is het als ze met een klein groepje zijn. Dat hij dan lekker op snelheid ligt, en tegelijkertijd met één oog onder water, en met het andere de wereld boven water beziet. Kan je meer één worden met de elementen?
Als ik mee wil varen met mijn bootje gaat hij volgende zondag weer. En misschien daarna ook nog wel. Dan zal hij in ieder geval niet verzuipen als de kou hem bevangt.

In een trage cadans
In een trage cadans
Als vissen...
Als vissen…
Peter en Petra
Peter en Petra

Jager-verzamelaar

Als de herfst nadert, komt de jager-verzamelaar in mij naar boven.
Hoewel er in de zomer natuurlijk veel meer te oogsten is, ga ik liever deze dagen op pad.
Vorig weekend was ik in Zeeland om kokkels op laag water te zoeken. Maar ook in de stad is genoeg te vinden.
In de Pythagorasstraat kun je beukennootjes rapen. De parken liggen vol tamme kastanjes.
Hier op de Ringdijk zijn deze Chinese Hollanders er ook naar op zoek. Het is geen Chinese traditie, verzekert de man mij. In China zijn ze juist niet zo lekker. Hij maakt er soep van. Zijn uitleg van het recept begrijp ik niet. Zelf pof ik ze, of ik maak er puree van.
En dan zijn er nog paddenstoelen. Ik weet een plek waar veel boleten groeien. Maar die houd ik geheim. Binnenkort ga ik ze snijden. Ze zijn zo lekker.

Kastanjes zoeken

Kastanjes zoeken

AirBnB-vlot

Als de ochtendnevel boven het Nieuwe Diep optrekt, zie ik een vlot drijven. Midden op het meertje staat een tentje. Nieuwsgierig als ik ben wil ik er naar toe. Ik besluit een bootje te lenen. Nadat ik het slot losgekregen heb, peddel ik over het stille water.
Op het vlot zitten een jongen en een meisje. Zij hebben hier overnacht. Ik stoor ze.
Hij komt uit Parijs, en heeft het vlot via AirBnB voor een nacht gehuurd om zijn Amerikaanse liefde te imponeren. Dat lijkt me gelukt. Hij haalt de laatste fles wijn binnen die in het water hangt te koelen. Misschien neemt hij straks een duik vanaf de mini-duikplank. Eerst een sigaretje.
Dan klinkt het getuf van een dieselmotor. De verhuurder komt met zijn sloep langs om verse koffie te brengen. Ik laat de geliefden alleen en peddel de stadse drukte weer tegemoet.

Kijk hier voor een romantische nacht midden in de stad.

Kamperen midden op het water van het Nieuwe Diep
Kamperen midden op het water van het Nieuwe Diep

Spagaat

Een sterk en soepel lichaam wilde Marcel krijgen. Daarom begon hij twee jaar geleden te trainen. Sindsdien hangt hij bijna dagelijks aan de rekken in het Sarphatipark.
“Waarom zou ik naar een sportschool gaan als ik lekker buiten kan sporten. Ja, het regent wel eens. Vorige winter vroor het zeven graden. Dan ben ik er ook. Alleen. Nu is het druk hier. Buiten fitness wordt steeds populairder. Bootcampers. En je hebt jongens die op Youtube filmpjes zien over hoe je van het ene naar het andere object springt. Dat komen ze hier dan ook proberen. Niks voor mij. Ik wil sterk en soepel worden. Misschien ga ik nog eens turnen; voor oude mannen dan hè. Ik heb al een mooie afsprong van de rekstok. Zal ik het laten zien, dan kan je een foto maken.”

Spagaat
Spagaat
Afsprong
Afsprong
Hangen
Hangen

Een paar jaar geleden maakte ik hier ook een paar foto’s.
En de mooiste buitensportfoto stond paginabreed in het Parool.

Trainen

Sarphatipark

Vogelaar

“Ik ben een systeemvogelaar. Kijk, je heb van die vogelaars die rennen er met z’n allen op af als er ergens een zwarte wouw wordt gespot; en dan strepen ze hem af in hun boekje. Maar ik observeer vogels in hun dagelijks doen en laten.
Zo bijzonder is de kokmeeuw niet, maar als je ze een tijdje in de gaten houdt ontdek je van alles. De ‘Geel EHNP’ bijvoorbeeld, die zat altijd in het midden van de groep. En week, na week, na week zie ik hem naar de buitenkant verhuizen. Opeens is hij weg, dood natuurlijk.
Ik sta hier altijd door mijn kijker te turen naar de ringen om hun poten. Die gegevens stuur ik aan een onderzoeker. Die klaagt soms dat ik zijn onderzoek vervuil: driekwart van zijn waarnemingen komen van mij. Drie jaar geleden zat ik nog bij de alcoholistenclub hier in het park. Nu heb ik deze verslaving; dit is leuker.
Afgelopen najaar zie ik de ‘Wit LKW’ rechtstreeks uit Scandinavië komen vliegen, en precies landen op het paaltje waarvan hij in het voorjaar vertrok. Die vogels kunnen beter de weg vinden dan wij. Die hebben geen last van ruis. Mensen hebben bij alles wat ze zien een herinnering of een mening, dat zit maar in de weg.”

Noot voor de echte vogelaar: Ik weet niet zeker of ik de kleurcodes van de ringen goed onthouden heb.

Gerard de vogelaar
Gerard de vogelaar

In december 2010 fotografeerde ik Frank Majoor tijdens het ringen van de vogels.

Frank Majoor ringt een kokmeeuw
Frank Majoor ringt een kokmeeuw

Liefhebber

Huub is een liefhebber. Een natuurliefhebber. En daarom werkt hij als groenbeheerder in het Flevopark: zijn park.
“Hier is ten minste ruimte genoeg om de natuur een beetje zijn gang te laten gaan. Kijk, het Sarphatipark bijvoorbeeld, is een mooi park om in de zon te liggen. Maar daar heb je geen natuur.”
Regelmatig gaat hij bij deze omgevallen eik kijken wat het seizoen brengt. Op de boom is het al volop herfst.
Huub is ook een fotografieliefhebber. Hij heeft altijd een cameraatje op zak. Als hij wat moois ziet, maakt hij een foto. Nu van deze zwam waaronder waterdruppels als parels hangen. Het is een zwavelzwam, je schijnt hem te kunnen eten. Huub laat hem liever zitten. Dan komt hij volgende week weer een foto maken, en de week daarna, en daarna. Tenzij iemand hem plukt. Maar dan is er altijd wel weer een zonnestraal die door een varen schijnt of een eend die mooie kringen in het water plonst. Wat een leven!

Zwavelzwam
Zwavelzwam

Tuintje

Soms lukt het gewoon niet een gesprek aan te knopen.

Ja, een foto maken vond ze goed.
Arthur had het tuintje aangelegd.
Nee, het werd ‘s nachts niet gesloopt.
Ze woonde vijf jaar hier, Arthur al veel langer.

Ik moest de woorden uit haar trekken.
Ze had twee zoons. Nee, die woonden niet hier, maar bij hun oma.
Waarom?

Toen liep ze naar binnen. Ik bleef nog even staan, maar begreep dat ze niet terug zou komen.

Tuintje
Tuintje

Jopie

Als meester Chan er niet is leidt Jopie de tai chi training in het Oosterpark. Meester Chan heeft vertrouwen in Jopie. En dat is niet zo gek, want Jopie doet al jaren aan tai chi. Nu zo’n drie jaar bij meester Chan. Daarvoor bij een school aan het Entrepotdok, maar daar durfde men niet naar buiten. Terwijl het zo mooi had kunnen zijn met de dierengeluiden van Artis op de achtergrond. Buiten moet je zijn. Het is volgens Jopie juist de bedoeling van de trainingen dat je qi één wordt met de elementen.
Dat zit bij Jopie wel goed. Achttien jaar lang reisde hij heen en weer naar Zweden. Daar in de mooiste bossen van Europa was hij houthakker. Leven in het ritme van de natuur. ’s Morgens opstaan en tai chi oefeningen doen. Dan houthakken: met een bijl, niet met een motorzaag. ’s Middags eten, even een dutje doen, hardlopen, nog wat bomen kappen, en de dag weer afsluiten met zijn oefeningen. Dag in, dag uit.
Toen zijn kameraden hem eens vroegen wat hij het meest miste aan Amsterdam, dacht hij na en zei: ”Het ratelen van een fietsketting langs de kettingkast, dat mis ik.” Gelukkig fiets hij nu iedere morgen naar het Oosterpark.

Daar in de mooiste bossen van Europa was hij houthakker.
Daar in de mooiste bossen van Europa was hij houthakker.

Kikkertje

Mijn zesjarige dochter begon over god en hoe die de mensen gemaakt had. Ik voelde me gedwongen iets over de evolutie te vertellen. Over organismen in de zee. Wat zijn organismen? Nou ja, kleine beestjes die bedenken dat het op het land leuker is. En dan krijgen ze pootjes omdat dat handiger is. De dinosauriërs kende ze al. Dus waren we snel bij de apen en mensen.
Het verhaal over god vond ze leuker, maar ze zou eens over de revolutie nadenken.
Een paar dagen later vraagt ze: ’Wil je nog eens vertellen over toen je een aap was, en dat je toen rechtop ging lopen?’
Tja, het scheppingsverhaal is toch makkelijker te vertellen.
Maar sinds ze kikkervisjes heeft gevangen en op school kikkerdril in een potje had, begint ze het te begrijpen.

Kikkertje
Kikkertje

Blote Broederschap

Ik: ‘Ik ben vandaag op pad om oude mensen te fotograferen, en ik hoop dat ik je niet beledig, maar mag ik een foto maken?’
Hij: ‘Dat kun je beter aan hem daar vragen, hij is ouder dan ik.’
Ik: ‘Ja, maar hij wil niet herkenbaar in beeld vanwege zijn kinderen.’
Hij: ‘Mij kan het niks schelen.’
Ik: ‘Eigenlijk ben je niet oud genoeg, maar het levert wel een mooie foto op.’
Hij: ‘Wat wil je. Zal ik in het water duiken?’
Ik: ‘Doe wat je normaal ook doet, dan maak ik wat foto’s.’
Hij: ‘Er is wel eens een foto van me gemaakt terwijl ik zat te mediteren. Toen zat ik er goed in, en die foto heeft een heel sterke uitstraling.’
Ik: ‘Dat lijkt me wel wat.’
Hij: ‘We moeten wel opschieten want ik moet zo naar de Matthäus-Passion.’
Ik: ‘Je bent van alle markten thuis.’
Hij: ‘Ik voel een sterke binding met het goddelijke.’
Ik: ‘Dan heb je hier vast het aards paradijs gevonden.’
Hij: ‘Nee, dit is de Blote Broederschap onder de Blauwe Hemel.’

Ik voel een sterke binding met het goddelijke
Ik voel een sterke binding met het goddelijke